Brenta Dolomieten, vijftig tinten grijs

Brenta Dolomieten

 

 

De Brenta Dolomieten, een berggroep bij Madonna di Campiglio, Noord-Italië. Ze hebben hier zeker wel meer dan 50 tinten grijs. Wanneer de zon er  op schijnt is het vrolijk en licht. Maar in de bergen is het weer iedere dag anders. Lang voordat het boek van E. L. James uitkwam, “Vijftig tinten grijs”, had ik al zo’n sm-ervaring met die tinten grijs achter de rug.

De Brenta-groep is afgescheiden van de eigenlijke Dolomieten. Hij verschilt wat van de noordelijke dolomieten, doordat hij vele gletsjers bezit. Daardoor is hij een groep, die het midden houdt tussen de Alpen (gletsjers) en de Dolomieten (de typische vorming)

Grijze ongenaakbare bergtoppen. Voor mij alleen maar nevel. De hele dag kijk ik nederig naar beneden, of mijn voeten nog wel het stenige pad kunnen vinden, voordat ik de afgrond in stort.

 

Brenta Dolomieten Brenta Dolomieten

Brenta Dolomieten

De tocht door de Brenta Dolomieten

Met mijn toenmalige echtgenoot liep ik 3 dagen door de bergen. Ietwat masochistische trekjes had hij wel: ik werd maar voortgejaagd, een weg terug was er niet meer. Hij was een goede fotograaf, maar maakte graag zwart-wit foto’s. Gecombineerd met de mist in de bergen heb ik dus wel een behoorlijk grijze herinnering hier aan.

Zo rond 1978 moest het dan gebeuren. We hadden al een paar jaar dagwandelingen gedaan in de zuidelijke Alpen, met een lunch in een echte berghut. We waren enthousiast geraakt bij het idee om nu eens een meerdaagse tocht te doen en in een berghut te overnachten. Jeugdige overmoed, geen enkele kennis. We gingen gewoon.

 

1e dag

Zondagochtend, aankomst uit Nederland, met de trein tot Trento en verder met de bus naar Tione di Trento. En daar stonden we al te klungelen met een plattegrond, waar gaan we nu heen? Met wat hulp van de plaatselijke bevolking in Tione kwamen we er achter dat we het beste in Madonna di Campiglio konden starten, wij als amateurs. Wij zouden wel even op sportschoenen de bergen bedwingen!

 

Brenta Dolomieten Brenta Dolomieten

 

Op weg naar Madonna di Campiglio, 1513 mtr. hoogte. Een wintersportplaats, die in de zomer bestaat uit een verzameling grote hotels en winkelende mensen. Gauw hier vandaan.

Starten maar. Je kunt vanuit Madonna met een kabelbaan omhoog, tot zo’n 1800 m. Dat is niet sportief! Heel masochistisch gingen we het heel stuk klimmen. (Als ik nu voor de keuze zou staan werd het echt wel die kabelbaan).

Aanvankelijk vrij kalm door het bos naar Vallesinella. Daarna, ontzettend heet, tussen talloze Italiaanse dagjesmensen, over weet ik hoeveel boomworteltreden naar Rifugio Casinei. Klimmen van 1513 mtr. naar 1825 mtr. Meteen doodop!

 

Brenta Dolomieten Brenta Dolomieten

 

Deze berghut lag nog half in de bewoonde wereld en was vrij comfortabel.

Aangezien wij alleen sportschoenen aan hadden en geen stokken en echte bergapparatuur bij ons hadden, werd ons met klem aangeraden om op de zgn. “groene route” te blijven. Dit is de toeristische route, voor mensen zoals wij. Ga je verder het gebergte in, volgens de “rode route”, dan krijg je ijzeren trappen, de zgn. “Via Ferrata”, ga je over sneeuwvelden en moet je zeker vel meer geoefend zijn.

 

 Brenta Dolomieten

Uitzicht Rifugio Casinei.

 

Ik vond een rekening van Casinei: 2 bedden, 2x ontbijt, 10.000 lire. Omgerekend 5,16 euro. Dat zal nu wel iets duurder zijn!

 

2e dag

Maandag, de zwaarste dag. De hele dag in de mist gelopen en weinig gezien. Klauterend naar de rotsen en over een smal pad. Eerst naar Rifugio Graffer, 2256 mtr. Hier kwam de kabelbaan uit Madonna aan.

 

Brenta Dolomieten

 

En maar verder over een pad dat steeds smaller werd. Mijn toenmalige echtgenoot ging vol enthousiasme steeds sneller lopen, maakte zijn foto’s, terwijl ik, met zijn fotokoffer, er steeds moeizamer achteraan sjokte.

 

Brenta Dolomieten

 

Dan verder door de mist naar Rifugio Tuckett, 2272 mtr. Aankomst ca. 16.00 u. Deze ligt op een kruispunt van routes, het was er vol mensen! Daar loop je nu een hele dag voor door de wildernis. Erg primitieve boel, en wel duur!

 

Brenta Dolomieten Brenta Dolomieten  Brenta Dolomieten

 

Hier overnachten ook de echte bergwandelaars, met goede spullen, vol minachting voor onze primitieve uitrusting. Die gingen de volgende dag verder, het echte werk doen, de Via Ferrata.

Maar gelukkig hadden we die dag ook waardering geoogst: bij de Rifugio Graffer stapte een groepje van 6 uit, die vanuit het Gardameer een dagje door de bergen wilden lopen. Die waren weer vol bewondering, dat wij met een grote rugzak liepen en echt in zo’n berghut gingen overnachten.

 

3e dag

Dinsdag. We besluiten het tempo wat te verlagen, anders houden we het niet vol. Ik tenminste, er was een hartig woordje gewisseld, de avond ervoor. Genoeg te zien onderweg. Onze mede-overnachters gingen u het echte werk doen, maar voor ons waren de “gebaande” paden mooi genoeg.

Het weer is een stuk helderder. Wel stoer, dat we op 2500 mtr hoogte hebben geslapen!

 

Brenta Dolomieten

Deze foto was een ansichtkaart.

Lunch in Rifugio Brentei. Overnachten in Casinei, dan terug naar de bewoonde wereld.

 

Brenta Dolomieten

 

 En nu?

Ik heb veel gereisd, maar sommige reizen blijven je altijd bij. Dit is er één van.

Tijdens het googelen raak ik een beetje ontgoocheld: in de buurt van Rifugio Tucket is tegenwoordig Wi-Fi? Waar blijft de romantiek? Rifugio Tuckett en Casinei hebben tegenwoordig een Facebook-pagina.

Hoe gemakkelijk is het nu eigenlijk om je reis te plannen, alvast op YouTube kijken etc. Je kunt online een overnachting reserveren, zonder moeilijk gedoe met brieven schrijven etc.

Wij waren destijds de pioniers, er was helemaal niets gepland.  Er is veel veranderd sinds die tijd. Alleen de bergen, het landschap, dat is nog helemaal hetzelfde.

Ik heb daarna nog wel dagtochten gelopen, maar nooit meer zoiets gedaan. Ik hoop het hier komende zomer toch weer eens terug te zien, al is het maar een dagtocht. Ik weet in ieder geval wel zeker, dat ik dan eerst met de lift omhoog ga!

 

Als ik nu, na zoveel jaar, dit filmpje zie word ik weer helemaal blij. Ci sono stato! Ik was er!

 

 

 En nog één:

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *